Opkomende markten wegen verrassend licht in Vanguards wereld-ETF

Het fonds bezit ontwikkelde én opkomende markten, maar weegt ze naar vrij verhandelbare beurswaarde. Daardoor domineren de Verenigde Staten en wegen China, India, Taiwan en andere opkomende markten gezamenlijk veel minder zwaar dan hun aandeel in de wereldbevolking of economische groei doet vermoeden.

De beleggingsvraag is niet of opkomende economieën harder kunnen groeien, maar hoeveel daarvan bij beursgenoteerde aandeelhouders terechtkomt. Snelle bbp-groei kan verdwijnen in nieuwe aandelen, staatsinvloed, lage marges of een dure startwaardering. Bij ongeveer 21 keer portefeuillwinst moet ook de ontwikkelde wereld blijven leveren.

VWCE wordt vaak omschreven als de hele wereld in één fonds. Dat is praktisch waar: Vanguard volgt de FTSE All-World Index en bezit duizenden grote en middelgrote bedrijven uit ontwikkelde en opkomende landen. Toch is de verdeling geen economische landkaart. De beurswaarde bepaalt hoeveel ieder aandeel telt.

Dat verschil is belangrijk. India kan sneller groeien dan de Verenigde Staten, terwijl Amerikaanse bedrijven toch een veel groter fondsgewicht houden. Veel Amerikaanse ondernemingen verdienen bovendien wereldwijd. Omgekeerd blijven grote delen van de economische activiteit in opkomende landen buiten de beurs of zijn zij minder toegankelijk voor buitenlandse aandeelhouders.

Marktwaarde is de regel, niet economische gelijkheid

De officiële Vanguard-portefeuille telde eind augustus 3.784 aandelen. De Verenigde Staten wogen 61,68%. Daarna volgden Japan, het Verenigd Koninkrijk, China, Canada en andere landen met veel kleinere percentages. Opkomende markten vormen grofweg een tiende van het fonds, afhankelijk van de dag en de classificatie.

Een marktgewogen index doet niets om die verdeling richting bbp, bevolking of verwachte groei te sturen. Stijgt een groot Amerikaans technologiebedrijf, dan groeit zijn gewicht automatisch. Daalt een Chinese onderneming, dan krimpt haar invloed. Dat is goedkoop en objectief, maar het is geen waarderingsdiscipline.

De constructie heeft een sterk voordeel. Een belegger hoeft niet te voorspellen welk land de volgende winnaar wordt. Nieuwe beurskampioenen kunnen vanzelf groter worden. Het nadeel is dat het fonds het meeste kapitaal toewijst aan wat al groot en vaak duur is. Een toekomstige winnaar begint meestal met een klein gewicht en heeft jaren nodig voordat hij het totaal merkbaar beweegt.

Snelle economische groei is geen aandeelhoudersrendement

Het verband tussen bbp en beursrendement is zwakker dan vaak wordt gedacht. Een economie kan hard groeien doordat nieuwe bedrijven ontstaan, de beroepsbevolking toeneemt of de staat veel investeert. Bestaande beursbedrijven krijgen die groei niet automatisch. Concurrentie kan marges drukken en ondernemingen kunnen nieuwe aandelen uitgeven om uitbreiding te betalen.

Daar komt governance bij. Minderheidsaandeelhouders hebben niet in elk land dezelfde bescherming. Staatsbedrijven kunnen andere doelen hebben dan winst per aandeel. Valuta kunnen verzwakken tegenover de euro en belastingregels kunnen veranderen. Een lage waardering is daarom soms een risicopremie, geen gratis korting.

Het positieve tegenargument is minstens zo belangrijk. Opkomende markten bieden andere groeibronnen, jongere bevolkingen en sectoren die in ontwikkelde indices minder zwaar wegen. Wanneer winst per aandeel sneller groeit zonder voortdurende verwatering, kan zelfs een bescheiden fondsgewicht waarde toevoegen. Het punt is dat een hoge lokale omzetgroei pas telt wanneer zij na kosten, valuta en aandelenuitgifte bij de belegger landt.

De accumulerende shareclass maakt het rendement niet belastingvrij

VWCE keert ontvangen dividend niet uit, maar herbelegt het binnen het fonds. Dat voorkomt kas die op een rekening blijft liggen en ondersteunt samengestelde groei. De koers bevat daardoor zowel de verandering van de onderliggende aandelen als het herbelegde nettodividend.

Accumulerend betekent niet dat er nergens belasting wordt geheven. Het Ierse fonds kan bronbelasting betalen op dividend uit verschillende landen. Die belasting en de fondskosten zitten al in de nettovermogenswaarde. Ze mogen niet nogmaals als uitkering bij het koersrendement worden opgeteld.

De EUR-notering is evenmin een valutadekking. De portefeuille bevat kasstromen in dollars, yen, ponden, yuan en andere valuta. Een sterkere euro kan de eurowaarde drukken; een zwakkere euro kan haar verhogen. Voor een Nederlandse belegger is die spreiding vaak nuttig, omdat inkomen en woning al sterk eurogebonden zijn. De valuta blijft wel onderdeel van het risico.

Reverse valuation: wat vraagt €171,02?

Vanguard rapporteerde een portefeuillewaardering rond 21 keer winst. Een eenvoudige winstbasis per ETF-aandeel is daarmee ongeveer €8,14. Dat is geen door Vanguard gerapporteerde winst per fondsdeel, maar een waarderingsbrug: koers gedeeld door de look-through P/E.

Als de portefeuille in 2029 nog 19 keer winst waard is, moet die winstbasis naar ongeveer €9,00 stijgen om alleen de huidige koers te dragen. Voor een rendement van 7% per jaar is duidelijk meer nodig. De winst moet dan groeien, dividend moet netto worden herbelegd en de waardering mag niet sterk krimpen.

Opkomende markten kunnen helpen, maar hun beperkte gewicht maakt het moeilijk om zwakke Amerikaanse winsten volledig te compenseren. Stel dat 10,5% van het fonds 10% winstgroei boekt en de rest 4%. Dan komt de gewogen groei uit op ongeveer 4,6%. Het kleine blok groeit hard, maar de grote blokken bepalen de uitkomst.

Drie mogelijke koersen voor 2027, 2028 en 2029

De scenario's beginnen bij €171,02 en waarderen een gestileerde onderliggende winstbasis. Het bearscenario combineert zwakke winstgroei met een lagere P/E en een bescheiden fondsdrag. Het middenscenario veronderstelt 6% jaarlijkse winstgroei en een waardering rond 21 keer. Het gunstige scenario rekent op bredere productiviteitsgroei en een stevige eindmultiple.

De bedragen zijn mogelijke jaareindekoersen in euro, geen koersdoelen. Herbelegd dividend zit in de fondswaarde; een afzonderlijke dividendbonus zou dubbel tellen. Valuta kan de uitkomst hoger of lager maken en staat daarom als onzekerheid naast het model.

Waar de wereldspreiding kan teleurstellen

Het eerste risico is concentratie. Duizenden posities voorkomen niet dat Amerikaanse megacaps de richting bepalen. Het tweede is waardering. Een goede onderneming kan dalen wanneer beleggers minder voor iedere euro winst willen betalen. Het derde is de veronderstelling dat economische groei automatisch in beursrendement verandert.

Daar staat eenvoud tegenover. VWCE vervangt winnaars en verliezers zonder dat de belegger zelf landen hoeft te timen. De kosten zijn laag en de accumulerende structuur voorkomt handmatig herbeleggen. Wie opkomende markten zwaarder wil wegen, kan dat alleen met een extra fonds of een andere index doen. Dat is een actieve keuze, met extra kosten en het risico dat de afwijking jarenlang tegenvalt.

Lees ook: wat IWDA wel en niet onder een wereldindex verstaat

Conclusie

VWCE is breed, maar niet gelijk verdeeld. De ETF bezit opkomende markten, terwijl hun gewicht klein blijft naast de Verenigde Staten en andere ontwikkelde markten. Daardoor kan hoge groei in India of China het totaal minder sterk bewegen dan veel beleggers verwachten.

Bij €171,02 en ongeveer 21 keer portefeuillwinst is de hoofdvoorwaarde helder: winst per aandeel moet breed blijven groeien. Opkomende markten zijn nuttige diversificatie, geen reddingsboei voor een te dure ontwikkelde markt. Wie dat accepteert, krijgt met VWCE een efficiënte wereldportefeuille. Wie een economische wereldkaart verwacht, koopt iets anders dan de index levert.