De euro bepaalt mee wat je Vanguard S&P 500 oplevert

Een S&P 500-ETF wordt vaak uitgelegd als een simpele aankoop van de Amerikaanse markt. Dat klopt, maar slechts tot op zekere hoogte. De ETF maakt het praktisch eenvoudig. Economisch blijven er meerdere bewegende delen over. Een stijgende index kan in euro's minder opleveren wanneer de dollar verzwakt. Een vlakke index kan juist worden geholpen door een sterkere dollar. En een mooi dividend is nog niet hetzelfde als koersrendement.

De gekozen lijn is de Vanguard S&P 500 UCITS ETF USD Distributing, ticker VUSA, ISIN IE00B3XXRP09. Het fonds is in Ierland gevestigd, koopt de aandelen fysiek en keert doorgaans per kwartaal uit. Op Euronext Amsterdam sloot de koers op 2 oktober op €129,85. De onderliggende portefeuille wordt in dollars gewaardeerd, ook al rekent de belegger aan de Amsterdamse beurs in euro af.

De valuta zit al in de koers

Een veelgemaakte denkfout is dat notering in euro hetzelfde betekent als afdekking van het valutarisico. Dat is niet zo. VUSA is niet standaard tegen de dollar afgedekt. De eurokoers is vooral een vertaling van de dollarwaarde van de onderliggende aandelen. Wanneer EUR/USD stijgt, wordt één dollar minder euro waard. Dan kan een Amerikaanse koersstijging deels verdwijnen zodra die naar euro's wordt omgerekend.

Stel dat de S&P 500 met 10 procent stijgt, het dividend 1 procent bedraagt en de dollar 8 procent verzwakt tegenover de euro. Het resultaat in euro komt dan veel lager uit dan 11 procent. De eerste module laat dit verband zien en trekt ook de lopende kosten van 0,07 procent af. Belastingen en de precieze timing van de dividenduitkering blijven buiten de rekensom.

Dat valutarisico is niet automatisch negatief. De dollar kan ook sterker worden. Belangrijker is dat het rendement uit een extra bron komt waar de bedrijven zelf weinig invloed op hebben. Apple, Microsoft of NVIDIA kunnen hun winst verhogen terwijl de eurobelegger toch een tegenvallend jaar ziet door valuta. Wie voor een lange horizon koopt, hoeft daar niet dagelijks op te handelen. Wel hoort het in de verwachtingen en in de vergelijking met een euro-afgedekte variant.

In ons eerdere artikel over VUSA en de S&P 500 leggen we uit wat de ETF precies bezit en waarom de eenvoudige opzet aantrekkelijk is. Het stuk over wat volgens Vanguard een groot deel van langetermijnrendement bepaalt geeft extra context bij kosten, gedrag en de rol van uitgangswaardering.

Vijfhonderd bedrijven maar geen gelijk gewicht

VUSA bezit ruim vijfhonderd aandelen, maar de S&P 500 weegt ondernemingen naar beurswaarde. Een bedrijf van $5 biljoen krijgt dus veel meer invloed dan een bedrijf van $50 miljard. In de actuele portefeuille van Vanguard waren NVIDIA, Apple, Microsoft en Amazon samen al goed voor ongeveer een kwart. De grootste tien posities kwamen uit op 37,79 procent.

Dat is nog steeds breder dan één aandeel, alleen minder gespreid dan het aantal ondernemingen suggereert. Het betekent ook dat de waardering van een kleine groep megacaps zwaar doorwerkt in de hele ETF. Als hun winstgroei vertraagt of beleggers minder voor iedere winstdollar willen betalen, kan de index dalen terwijl honderden kleinere posities redelijk presteren.

De andere kant is eveneens belangrijk. De index laat winnaars vanzelf zwaarder worden en vervangt ondernemingen die niet meer aan de criteria voldoen. Daar hoeft een belegger niets voor te doen. Dat mechanisme heeft historisch veel waarde geleverd, maar het garandeert niet dat de huidige top tien vanuit deze waardering opnieuw de grootste winnaars wordt.

Wat moet €129,85 waarmaken?

Bij een ETF is winst per aandeel van het fonds geen bruikbare maatstaf zoals bij één bedrijf. Daarom kijken we door de ETF heen naar de winsten van de onderliggende ondernemingen. De reverse valuation draait de vraag om: welke winstgroei van de portefeuille is nodig om vanaf de huidige koers een gekozen rendement te halen, gegeven een verandering in waardering, valuta, dividend en kosten?

Kies bijvoorbeeld 8 procent gewenst totaalrendement per jaar, een waarderingsdaling van 5 procent over drie jaar en een vlakke dollar. Dan moet de onderliggende winst ongeveer 8,7 procent per jaar groeien. Een sterkere euro verhoogt die opdracht. Een sterkere dollar verlaagt haar. Dit is geen voorspelling, maar een manier om te zien waar de lat ligt.

Het bearpad rekent met slechts 1 procent winstgroei, een 15 procent lagere waardering in drie jaar en een jaarlijks 2 procent zwakkere dollar. Het middenpad gebruikt 6 procent winstgroei met een vlakke waardering en valuta. Het gunstige pad combineert 9 procent winstgroei, een hogere waardering en een iets sterkere dollar. De koersen zijn exclusief uitgekeerd dividend. Daardoor is het koersrendement in alle paden lager dan het mogelijke totaalrendement.

Het sterkste argument voor en tegen

Het sterke argument voor VUSA blijft eenvoud. Tegen 0,07 procent lopende kosten krijgt een belegger toegang tot winstgevende Amerikaanse marktleiders, automatische herweging en een liquide Amsterdamse notering. De uitkerende shareclass kan prettig zijn voor wie inkomsten ontvangt zonder stukken te verkopen.

Het tegenargument is dat goedkoop beheer niet hetzelfde is als een goedkope portefeuille. De top weegt zwaar en veel dominante bedrijven profiteren van dezelfde AI- en cloudcyclus. Bovendien is het dividend bescheiden en moet een belegger het zelf herinvesteren als vermogensgroei het doel is. De accumulerende variant kan dan praktischer zijn, maar is een ander instrument en mag niet met VUSA worden verward.

Even tussendoor: als je dit interessant vindt, dit is precies wat we dagelijks doen om jou en andere beleggers te helpen. Word nu lid en krijg 50 procent korting met de code GRAAG.

VUSA blijft een sterke bouwsteen, maar geen black box die elk risico wegfiltert. Wie begrijpt dat Amerikaanse winst, waardering, valuta en uitkering afzonderlijk bewegen, kan ook beter beoordelen waarom het rendement soms afwijkt van de S&P 500 die in de krant staat.