Miljoenen ingezet op dalingen bij mijn Nvidia en Micron

Een onbekende belegger legt miljoenen neer voor een mogelijke daling van een aandeel dat in je portefeuille zit. Dan is de eerste vraag al snel: weet diegene iets wat ik niet weet?

Dat gevoel is begrijpelijk. Alleen vertelt een grote transactie niet vanzelf wat de bedoeling is. Wie een brandverzekering afsluit, verwacht ook niet noodzakelijk dat zijn huis binnenkort afbrandt. Hij wil voorkomen dat één slechte gebeurtenis een groot deel van zijn vermogen raakt. Op de beurs kan een putoptie diezelfde functie hebben.

Op vrijdag 9 oktober beschreef CNBC twee opvallende optietransacties bij Nvidia en Micron. Ik bezit beide aandelen. Daarom is het de moeite waard om rustig uit elkaar te halen wat er is gemeld, wat we kunnen narekenen en waar de informatie ophoudt.

Foto: Jensen Huang, medeoprichter en CEO van Nvidia, op Stanford University op 30 april 2026. Archieffoto van Anders Eidesvik via Wikimedia Commons, ongewijzigd gebruikt onder CC BY-SA 4.0.

Eerst even wat een putoptie eigenlijk doet

Een put geeft de koper het recht om aandelen tegen een vooraf afgesproken prijs te verkopen, binnen de looptijd van het contract. Die afgesproken prijs heet de uitoefenprijs. Voor dat recht betaalt de koper een bedrag: de premie. De verkoper van de optie ontvangt die premie en neemt de bijbehorende verplichting op zich.

Neem een aandeel dat $100 kost. Een put met een uitoefenprijs van $90 geeft het recht om voor $90 te verkopen. Daalt het aandeel naar $70, dan is dat recht waardevol. Het verschil is $20 per aandeel. Blijft de koers op de einddatum boven $90, dan heeft het verkooprecht geen waarde meer. Niemand gebruikt immers een recht om voor $90 te verkopen wanneer de beurs meer betaalt.

Daar moet de betaalde premie nog vanaf. Kostte de put $3 per aandeel, dan is het resultaat bij een eindkoers van $70 dus $17 winst per aandeel. Bij een eindkoers van $95 gaat de volledige premie verloren. Deze eenvoudige rekensom volgt de uitleg van de Options Industry Council over gekochte puts. Het voorbeeld is fictief en laat handelskosten buiten beschouwing.

Een belangrijk detail: een standaard Amerikaanse aandelenoptie vertegenwoordigt doorgaans 100 aandelen. De optieprijs wordt per aandeel genoteerd. Een premie van $3 betekent daardoor meestal $300 per contract. Aangepaste contracten kunnen afwijken; de berekeningen hieronder veronderstellen standaardcontracten.

Bij Nvidia kostte de bescherming 21 miljoen dollar

Volgens CNBC werden kort na de opening 100.000 Nvidia-puts gekocht met een uitoefenprijs van $180 en een einddatum van 15 januari. Vanuit de publicatiedatum gaat het om januari 2027. De gemelde totale premie bedroeg $21 miljoen. CNBC baseert zijn verslag op handelsdata; de identiteit en volledige portefeuille van de koper zijn niet bekend.

De omvang is fors. Honderdduizend contracten maal 100 aandelen geeft rechten op 10 miljoen aandelen. Deel de betaalde $21 miljoen door die 10 miljoen en de premie is $2,10 per aandeel, of $210 per contract.

Daarmee kunnen we de belangrijkste grens berekenen. Op de einddatum speelt de koper quitte bij $180 min $2,10, oftewel $177,90. Dat is vóór kosten. Bij de koersbasis van $229,28 uit mijn portefeuilleoverzicht betekent dit een daling van ongeveer 22,4%. Dat sluit aan bij de afgeronde 22% die CNBC noemt.

Het aandeel kan dus behoorlijk dalen terwijl deze losse optiepositie toch verlies oplevert. Bij $200 op de einddatum is Nvidia bijna 13% gedaald, maar ligt de koers nog boven de uitoefenprijs. De puts lopen dan waardeloos af. De koper is de volledige $21 miljoen kwijt.

Bij $170 ziet de som er anders uit. Het verkooprecht is dan $10 per aandeel waard. Tien miljoen aandelen maal $10 geeft $100 miljoen. Trek de betaalde $21 miljoen af en er blijft $79 miljoen winst over. Dit is de uitkomst van de gemelde puts afzonderlijk, niet noodzakelijk de winst van de onbekende belegger op zijn totale portefeuille.

Die einddatum doet ertoe. Vóór afloop kan een put in waarde stijgen doordat het aandeel daalt of beleggers grotere koersschommelingen verwachten. De koper hoeft niet tot januari te wachten om te verkopen. De grens van $177,90 is dus de grens voor quitte spelen op afloop, geen voorwaarde voor iedere tussentijdse winst.

Ook het verschil tussen premie en aandelenwaarde is belangrijk. Tegen de uitoefenprijs vertegenwoordigen de contracten $1,8 miljard aan aandelen. Dat betekent niet dat iemand $1,8 miljard heeft uitgegeven. De gemelde uitgave is $21 miljoen. Evenmin bewijst de transactie dat er meteen 10 miljoen Nvidia-aandelen zijn verkocht.

Een gokker en een aandeelhouder kunnen dezelfde optie kopen

Stel dat de koper verder geen Nvidia bezit. Dan kunnen de puts een gerichte inzet op een daling zijn. De belegger betaalt een premie en hoopt dat de opties meer waard worden.

Maar stel dat de koper juist miljoenen Nvidia-aandelen bezit. Dan kan dezelfde aankoop bedoeld zijn om een zware terugval op te vangen zonder alle aandelen te verkopen. De premie is dan een rekening voor bescherming. Stijgt Nvidia verder en lopen de puts waardeloos af, dan kan de totale portefeuille alsnog winst maken.

De bescherming begint bovendien pas onder de gekozen uitoefenprijs. Vanaf ongeveer $229 naar $180 blijft er op afloop een flinke daling van de aandelen over die deze puts niet compenseren. Dit lijkt eerder op een verzekering met een groot eigen risico dan op volledige bescherming tegen iedere tegenvaller.

De Options Industry Council beschrijft deze combinatie van aandelen en gekochte puts. Of de Nvidia-koper zo'n combinatie heeft, weten we niet. Het kan ook gaan om een onderdeel van een grotere constructie. Een miljoenenbedrag maakt de transactie belangrijk om te volgen, maar maakt de bedoeling niet zichtbaar.

Bij Micron klinkt het bedrag eenvoudiger dan de handel is

CNBC noemt bij Micron ongeveer $270 miljoen aan premie die volgens SpotGamma samenhing met vermoedelijke putaankopen. Dat is een bedrag voor de beschreven handelsstroom, geen bewezen rekening van één belegger voor één losse weddenschap.

Daarbinnen vielen puts op die in juni 2028 aflopen. De genoemde uitoefenprijzen lagen tussen $2.250 en $2.500, terwijl Micron rond $1.030 noteerde. Daarnaast beschrijft CNBC vermoedelijk verkochte puts met een uitoefenprijs van $2.050. Het medium interpreteert de combinatie voorzichtig als een neerwaartse positie met een netto-inzet van ongeveer $14,5 miljoen.

Waarom zou iemand een optie kopen met een verkoopprijs die ver boven de beurskoers ligt? Omdat het verkooprecht dan al veel waarde bevat. Bij een beurskoers van $1.030 is het recht om voor $2.250 te verkopen alleen door dat verschil al $1.220 per aandeel waard. Dat noemen handelaren intrinsieke waarde. Bij een standaardcontract gaat het om $122.000.

Een grote premie betekent hier dus niet dat iemand uitsluitend een enorm bedrag betaalt voor de verwachting van een toekomstige crash. Een belangrijk deel zit al in het bestaande verschil tussen verkooprecht en beurskoers. Die $2.250 of $2.500 is ook geen koersdoel voor Micron. Het is een afspraak in het optiecontract.

Er zit een beperking in de beschikbare informatie. CNBC spreekt over ongeveer 125 puts aan de ene kant en 50 transacties aan de andere kant. Zonder alle contractaantallen, uitvoeringsprijzen en samenhangende orders kunnen we de netto-inzet van $14,5 miljoen niet zelfstandig reconstrueren. Die aantallen mogen ook niet zomaar worden veranderd in 125.000 contracten om de rekensom passend te maken.

Hetzelfde geldt voor de vergelijking met short gaan, waarbij iemand probeert te verdienen aan een dalend aandeel. Een diep winstgevende gekochte put kan ongeveer een dollar stijgen als het aandeel een dollar daalt. Dat heet een delta rond min één. Maar een verkochte put kan dat effect gedeeltelijk opheffen. De gevoeligheid van één optie is niet automatisch die van de hele combinatie.

Bij een eenvoudige combinatie van een gekochte en verkochte put hangen winst en verlies af van beide contracten. Ook kunnen verkochte Amerikaanse puts vroegtijdig worden uitgeoefend. Daarom is de uitspraak dat hooguit de betaalde premie verloren gaat correct voor een losse gekochte put, maar niet zonder meer een volledige beschrijving van iedere ingewikkelde positie.

Meer puts betekent niet dat de markt de toekomst kent

Ook in het chipfonds SMH was de handel opvallend. CNBC meldde halverwege de handelsdag ruim 180.000 verhandelde puts tegenover ongeveer 50.000 calls. Dat is ongeveer 3,6 puts per call. Calls geven juist een kooprecht. SpotGamma schatte dat 129.000 puts waarschijnlijk aan de koopkant waren uitgevoerd.

Dat woord waarschijnlijk is belangrijk. Handel dicht bij de vraagprijs kan wijzen op een actieve koper. Maar bij samengestelde transacties kan een minder gunstige prijs op het ene contract worden gecompenseerd door een gunstiger prijs op het andere. Optiedeskundige Jason DeLorenzo wees tegenover CNBC op die beperking. Het gaat om zijn toelichting aan dat medium, niet om een gesprek met De Belegger.

Daarnaast is handelsvolume iets anders dan het aantal nog openstaande contracten. Het eerste telt wat er die dag wordt verhandeld. Het tweede telt welke contracten nog bestaan. Een belegger kan een oude positie sluiten, bescherming verplaatsen naar een latere einddatum of een nieuwe positie openen. Alleen het dagvolume maakt dat onderscheid niet.

Daarom helpt het om na de handelsdag te kijken wat met de openstaande contracten gebeurt. Neemt dat aantal toe bij dezelfde einddatum en uitoefenprijs? Keren vergelijkbare orders terug? Dat geeft meer context, al onthult ook die informatie niet de volledige portefeuille van de koper.

Wat dit betekent voor mijn eigen portefeuille

Mijn geregistreerde portefeuille bevat op de peildatum 1.262 Nvidia-aandelen en 100 Micron-aandelen. Het overzicht van De Belegger geeft daarvoor respectievelijk ongeveer €258.217 en €91.828 aan. Samen is dat €350.045. De gebruikte koersbasis is $229,28 voor Nvidia en $1.029 voor Micron; de koersgegevens in dit overzicht zijn bijgewerkt op 9 oktober om 23.30 uur Nederlandse tijd.

Binnen de beleggingen vertegenwoordigen deze twee posities samen ongeveer 21%. Inclusief de cash in dezelfde portefeuille is het ongeveer 14,8%. Dat onderscheid voorkomt dat dezelfde aandelen door twee verschillende noemers groter of kleiner lijken dan ze zijn.

De 100 Micron-aandelen staan geregistreerd tegen een gemiddelde aankoopprijs van $1.138,64. De oorspronkelijke euro-inleg is €99.938. Het ongerealiseerde resultaat in het overzicht is nu ongeveer min €8.110, of min 8,12%. Het euroresultaat is niet gelijk aan de procentuele koersverandering in dollars, omdat de wisselkoers ook meetelt.

Wie de aankoop en de eerdere waardering wil teruglezen, vindt die in Ik belegde bijna €100.000 in Micron. Wat is het aandeel mij nu waard?. Dat artikel verscheen op 1 oktober en gebruikte een eerdere koersbasis. De bedragen hierboven zijn de bijgewerkte stand van mijn geregistreerde positie, geen nieuwe aankoop- of verkoopmelding.

Een simpele stresstest maakt de omvang tastbaar. Als beide aandelen vanaf deze portefeuillewaarden 20% dalen en de wisselkoers gelijk blijft, verdwijnt ongeveer €70.009 aan marktwaarde. Dat is geen voorspelling. Het laat zien waarom twee verschillende bedrijven toch één gezamenlijk risico kunnen vormen: beide verdienen aan de investeringen in AI-infrastructuur.

Nvidia levert de rekenkracht en Micron onder meer het geheugen. Ze hebben verschillende concurrenten en winstmodellen. Maar als klanten hun investeringsplannen terugschroeven, kunnen beide aandelen tegelijk geraakt worden. Twee namen zijn dan niet hetzelfde als twee onafhankelijke risico's.

De bedrijfswinst blijft belangrijker dan een onbekende order

De ondernemingen rapporteren ondertussen sterke resultaten. Nvidia meldde op 26 augustus $96,2 miljard kwartaalomzet en $2,22 aangepaste winst per aandeel. Micron rapporteerde op 30 september $133,19 miljard jaaromzet en $75,52 aangepaste jaarwinst per aandeel. Dat zijn gerealiseerde resultaten, geen verwachtingen uit de optiehandel.

Bij $1.029 betaalt een belegger ongeveer 13,6 keer Microns aangepaste jaarwinst. Bij Nvidia geeft viermaal de laatste aangepaste kwartaalwinst een rekenniveau van $8,88 per jaar; $229,28 gedeeld door $8,88 is circa 25,8. Die laatste berekening is nadrukkelijk geen gerealiseerde jaarwinst en geen jaarprognose. De twee verhoudingen zijn daarom geen zuivere onderlinge waarderingsvergelijking.

Voor de komende jaren draait het om hoeveel winst blijft staan. Onderstaande eigen scenario's maken dat concreet. Ze zijn rekenvoorbeelden, geen nieuwe persoonlijke koersdoelen of analistenconsensus. De jaarwinst per aandeel is een aangenomen houdbaar winstniveau, na kosten en belasting. Koers is hier simpelweg die winst maal de gekozen waardering.

Bij Nvidia gebruikt het middenscenario voor oktober 2027, 2028 en 2029 respectievelijk $13, $16 en $18 winst per aandeel, gewaardeerd op 25 keer winst. Het lage scenario veronderstelt stagnerende winst en minder vertrouwen; het hoge scenario aanhoudende groei én een ruimere waardering. Bij Micron laat het midden de winst rond $150 stabiliseren en daarna licht dalen, tegen tien keer winst. Het lage scenario veronderstelt een terugkerende geheugendip, het hoge langer aanhoudende schaarste.

We kunnen de som ook omdraaien. Wie vanaf $229,28 in drie jaar 12% jaarlijks koersrendement verlangt, heeft voor Nvidia ongeveer $322 nodig. Bij 25 keer winst vraagt dat circa $12,88 jaarwinst per aandeel. Voor Micron vraagt dezelfde rendementseis vanaf $1.029 om ongeveer $1.446. Bij tien keer winst betekent dat circa $144,57 per aandeel. De formule is aankoopkoers maal 1,12 tot de derde macht, gedeeld door de eindwaardering. Dividend, kosten, belasting en valuta zijn hier buiten gelaten.

Dat zijn toetsbare vragen. Kan Nvidia die winst dragen als klanten alternatieve chips ontwikkelen? Kan Micron zoveel blijven verdienen als extra fabrieken de schaarste verminderen? En hoeveel geld blijft na investeringen werkelijk beschikbaar? Een grote putorder beantwoordt geen van die vragen.

De transacties verdienen dus aandacht, vooral als soortgelijke posities blijven terugkomen en de bedrijfsvooruitzichten tegelijkertijd verslechteren. Maar de orderomvang alleen rechtvaardigt geen conclusie dat een crash vaststaat. Voor een aandeelhouder is het nuttiger om de eigen blootstelling en winstverwachtingen te begrijpen dan om de onbekende koper automatisch slimmer te verklaren. Miljoenen op het spel maken een transactie groot. Ze maken haar nog niet onfeilbaar.