Een hoog dividend maakt koersverlies bij VanEcks ETF niet goed

Een dividend voelt tastbaar. Er komt geld op de rekening zonder dat er stukken hoeven te worden verkocht. Precies daarom spreekt TDIV beleggers aan die inkomen zoeken. Alleen maakt een uitkering een belegging niet automatisch defensief. Als de koers met 12% daalt en het fonds 5% uitkeert, staat het totale resultaat nog steeds ongeveer 7% in de min, vóór belastingen en transactiekosten.

De relevante vraag is dus niet hoe hoog het dividend vandaag oogt. Het gaat erom welke winsten de uitkering financieren, hoeveel daarvan houdbaar is en welke waardering voor die winst wordt betaald. TDIV selecteert op dividendrendement, financiële weerbaarheid en verwachte groei. Dat is een zinnige discipline, maar geen garantie tegen een economische terugslag.

De uitkering komt uit winst en niet uit de ETF zelf

Een ETF maakt geen winst zoals een onderneming dat doet. TDIV ontvangt dividenden van de onderliggende bedrijven, houdt fondskosten in en keert volgens zijn distributiebeleid per kwartaal uit. Dat onderscheid is belangrijk. Een stabiele fondsuitkering vraagt uiteindelijk om stabiele vrije kasstromen bij banken, verzekeraars, energiebedrijven, telecomconcerns en andere posities in de portefeuille.

Wanneer een onderneming meer uitkeert dan zij duurzaam verdient, kan de koers dalen of het dividend worden verlaagd. De ETF spreidt dat risico over honderd bedrijven, maar heft het niet op. Spreiding verandert een individuele dividendverlaging in een portefeuilleeffect. Bij een brede recessie kunnen meerdere bedrijven tegelijk hun uitkering beschermen door minder uit te betalen.

De uitkomst van de eerste module laat zien waarom een hoog dividendpercentage alleen niet volstaat. Een totaalrendement van bijvoorbeeld 7% kan bestaan uit 5,5% uitkering, 2% winstgroei en een kleine daling van de waardering. Als de onderliggende winst krimpt en beleggers minder voor iedere euro winst willen betalen, kan hetzelfde dividend een veel zwakker resultaat opleveren.

Lage kosten helpen, maar redden geen slechte selectie

De total expense ratio van 0,38% is overzichtelijk. Op €10.000 fondsvermogen is dat rekenkundig €38 per jaar, voordat samengestelde effecten worden meegenomen. De echte financiële hefboom zit elders. Een dividendverlaging van 10% op een portefeuille met een bruto uitkeringsrendement van 5,5% kost ongeveer 0,55 procentpunt inkomen. Dat is groter dan de jaarlijkse TER.

Daarom verdient de kwaliteit van de onderliggende winst meer aandacht dan een discussie over enkele basispunten kosten. Hoge dividendrendementen ontstaan soms doordat de koers is gedaald. Dat kan een kans zijn als de markt te pessimistisch is. Het kan ook een waarschuwing zijn dat de winst of balans onder druk staat. De indexmethodiek probeert zulke dividendvallen te beperken, maar geen enkel kwantitatief scherm ziet een plotselinge kredietcrisis, grondstoffenval of beleidswijziging vooraf.

Lees ook: Koop je na de koersval van Goldman Sachs kwaliteit of betaal je voor een uitzonderlijk beursjaar?

De grootste tegenwerping is terecht

Het sterke argument vóór TDIV is eenvoudig: een brede verzameling winstgevende, uitkerende ondernemingen kan op lange termijn een rustiger kasstroomprofiel bieden dan een portefeuille die vrijwel volledig leunt op verre groei. De kwartaaluitkering dwingt bovendien discipline af bij beleggers die inkomen nodig hebben. Verkoopmomenten worden minder belangrijk wanneer een deel van het rendement automatisch binnenkomt.

Daar staat tegenover dat dividendstrategieën vaak achterblijven wanneer snelgroeiende technologiebedrijven de markt dragen. Ook kan een hoge blootstelling aan financiële en cyclische bedrijven betekenen dat ogenschijnlijke diversificatie minder bescherming biedt dan het aantal posities suggereert. Verschillende namen kunnen op hetzelfde macro-economische risico reageren, bijvoorbeeld rente, kredietverliezen of energieprijzen.

De juiste vergelijking is daarom niet TDIV tegenover spaargeld, maar TDIV tegenover alternatieve aandelenportefeuilles met een vergelijkbaar risico. Een belegger die de uitkering besteedt, bouwt minder snel vermogen op dan iemand die hetzelfde dividend herbelegt. Het onderscheid tussen koersrendement en totaalrendement hoort expliciet in iedere beoordeling.

Wat moet de portefeuille waarmaken bij €54,43?

Een reverse waardering begint bij de huidige prijs en rekent terug. Stel dat 8% totaalrendement per jaar gewenst is, waarvan circa 5,2% uit herbelegde uitkeringen komt. Als de eindwaardering over drie jaar 5% lager ligt, moet de onderliggende winst toch groeien om de resterende rendementsvraag en die waarderingsdruk op te vangen.

Dit model vermijdt een veelgemaakte dubbeltelling. De uitkering wordt apart meegenomen en vervolgens niet nog eens volledig in de eindkoers verwerkt. De TER wordt economisch door het fondsvermogen gedragen. Belastingen verschillen per belegger en zijn daarom niet in de uniforme koerspaden verwerkt.

Drie scenario’s laten de echte bandbreedte zien

De bandbreedte wordt breed zodra uitkering en waardering niet meer dezelfde kant op bewegen.

In het bearscenario dalen meerdere dividenden, krimpt de waardering en loopt de beurskoers terug van €54,43 naar €41 in 2029. De ontvangen uitkeringen beperken het verlies, maar wissen het niet noodzakelijk uit. In het middenscenario groeien winsten en uitkeringen beperkt en loopt de koers naar €66. Het gunstige scenario veronderstelt dat winstgroei, dividenddiscipline en waardering tegelijk meewerken, met €81 als mogelijke koers in 2029.

Die bedragen zijn geen koersdoelen. Ze laten zien welke combinatie van winst en waardering bij iedere uitkomst hoort. Voor TDIV ligt de kracht in spreiding en uitgekeerd inkomen. De zwakte is dat inkomen soms veiliger oogt dan de winsten die het moeten betalen. Wie dat onderscheid scherp houdt, begrijpt waarom een hoge uitkering aantrekkelijk kan zijn zonder een gratis rendement te worden.

Foto: Martijn Rozemuller, archief.